กั๊บเบเป็นพรมทอมือที่ชนเผ่าคาชกายและชนเผ่าลูรีซึ่งอาศัยอยู่รอบๆ ชิราซในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของอิหร่านได้ทอขึ้นมา โดยเริ่มต้นจากการใช้ขนแกะทออย่างหยาบเพื่อใช้เป็นที่นอนในชีวิตที่ต้องเผชิญกับความยากลำบากในภูเขา พรมนี้จึงถือเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิต ตามชื่อในภาษาเปอร์เซียที่แปลว่า "หยาบ" และ "ทอหยาบ" ลวดลายของมันจึงมีความหยาบกร้าน และในช่วงเวลานาน พรมนี้ไม่ได้รับความสนใจในตลาดพรม แต่ในปีหลังๆ มานี้ การออกแบบที่เรียบง่ายและสีสันที่สดใสจากการย้อมด้วยพืชได้กลับมาได้รับการประเมินค่าใหม่ ในที่นี้เราจะอธิบายเกี่ยวกับต้นกำเนิดและการพัฒนาของกั๊บเบตามชนเผ่าและภูมิภาค รวมถึงลวดลายและวัสดุที่แสดงถึงลักษณะทางประวัติศาสตร์โดยมุ่งเน้นที่ชนเผ่าคาชกาย・ชนเผ่าลูรี・ชิราซ
กั๊บเบของชนเผ่าคาชกาย
ชนเผ่าคาชกายเป็นชนเผ่าที่มีเชื้อสายตุรกี ซึ่งเชื่อว่ามาอาศัยอยู่ในภูมิภาคฟาร์ส (รอบๆ ชิราซ) โดยอพยพลงมาจากทางเหนือในช่วงปลายศตวรรษที่ 16 ในระหว่างการเคลื่อนย้าย พวกเขาได้รวมเอาวัฒนธรรมการทอผ้าจากที่ต่างๆ โดยเฉพาะเทคนิคการทอและการออกแบบจากชนเผ่าลูรีที่เป็นชนพื้นเมือง และได้พัฒนากั๊บเบที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง กั๊บเบของชนเผ่าคาชกายถูกทอขึ้นโดยผู้หญิงโดยไม่มีแบบแผน โดยมีความปรารถนาต่อครอบครัวและธรรมชาติแฝงอยู่ในนั้น ลวดลายที่ปรากฏมีทั้งรูปร่างของสัตว์เลี้ยง เช่น แพะและแกะ รวมถึงต้นไม้ที่เรียกว่า "ต้นไม้แห่งชีวิต" ซึ่งเมื่อรวมกับสีสันที่เรียบง่ายจากการย้อมด้วยพืช ทำให้เกิดสไตล์ที่อบอุ่น
กั๊บเบของชนเผ่าลูรี
กั๊บเบถูกกล่าวว่าถูกทอโดยชนเผ่าลูรีตั้งแต่ก่อนการเข้ามาของอิสลาม และมีทฤษฎีที่เชื่อว่าต้นกำเนิดของมันมาจากชนเผ่าลูรี ชนเผ่าลูรีเป็นชนเผ่าที่ตั้งถิ่นฐานในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของอิหร่านมายาวนาน และมีทักษะการทอที่สูง พรมกั๊บเบคุณภาพสูงที่พวกเขาทอขึ้นเรียกว่า "ลูรีบาฟท์ (Luribaft)" ลูรีบาฟท์มีลวดลายเรขาคณิตที่สมมาตรไปจนถึงการออกแบบที่มีลักษณะเหมือนภาพวาด ลวดลายดอกไม้และการทอที่ละเอียดอ่อนนั้นได้รับการยกย่องในด้านศิลปะ นอกจากนี้ ผลงานดั้งเดิมที่ทอด้วยขนแกะสีธรรมชาติยังมีความแตกต่างจากลูรีบาฟท์ที่มีความทันสมัยในปัจจุบัน
ภูมิภาคชิราซและกั๊บเบ
ชิราซเป็นภูมิภาค (เมือง) ในรัฐฟาร์สทางตะวันตกเฉียงใต้ของอิหร่าน พรมกั๊บเบที่ผลิตที่นั่นมีสีสันสดใสที่ได้รับอิทธิพลจากชนเผ่าคาชกายและมีลวดลายที่ไม่เป็นทางการ เช่น เมดาลิออน กั๊บเบเริ่มได้รับความสนใจในฐานะสินค้าในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 เมื่อพ่อค้าพรมจากชิราซชื่อโกลามเรซา โซลันบารีได้นำเสนอสีสันสดใสจากการย้อมด้วยพืชให้กับกั๊บเบที่เคยเป็นของใช้ของชนเผ่า และสร้างกั๊บเบที่ทันสมัยและมีศิลปะขึ้น ส่งผลให้เกิดกระแสความนิยมทั่วโลก ในปี 2010 การทอกั๊บเบแบบดั้งเดิมได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโก
